| Duszpasterstwo żyjących w separacji oraz rozwiedzionych, którzy nie wstąpili w nowe związki |
|
Członkowie grupy Duszpasterstwa osób rozwiedzionych, które nie wstąpiły w ponowne związki oraz żyjących w separacji spotykają się w Kaplicy Klasztoru Sióstr Szarytek przy ulicy Powstańców w Chorzowie lub w salce Domu Parafialnego przy ul. Chrobrego. Spotykamy się od listopada 2004 r. w soboty. Planujemy kolejne spotkania raz w miesiącu. Idea tego typu Duszpasterstwa zrodziła się w Grupie Odnowy w Duchu Świętym z rozmów i obserwacji potrzeb środowiska ludzi, którzy postanowili, pomimo sytuacji własnego rozwodu lub separacji, żyć w zgodzie z nauczaniem Kościoła i Ojca Świętego Jana Pawła II. Na terenie naszej diecezji nie ma podobnej grupy, która miałaby propozycję spotkań, pomocy duchowej i wspierania wiernych znajdujących się w takiej właśnie sytuacji. Zapraszamy do ewentualnego kontaktu drogą elektroniczną poprzez adres e-mail'owy zamieszczony na naszej stronie lub tradycyjną, na adres Parafii św. Jadwigi w Chorzowie (kontakt: ks. Proboszcz Emanuel Pietryga). Na pierwszych spotkaniach proponowaliśmy warsztaty z cyklu "Uzdrawianie ludzkich zranień poprzez pięć etapów przebaczenia" wg książki Dennis i Matthew Linn. etap pierwszy: wypieranie etap drugi: gniew etap trzeci: targowanie etap czwarty: depresja etap piąty: akceptacja Polecamy również książkę francuskiego autora Paul'a Salaun pt. "Żyjący w separacji, rozwiedzeni. Odnaleźć nadzieję" (Wydawnictwo "W drodze", Poznań 1997). Pozycja ta zawiera wiele świadectw ludzi, którzy tworzą we Francji "Wspólnotę Matki Bożej Przymierza", zrzeszającą osoby w separacji i rozwiedzione, pragnące kroczyć drogą wierności i przebaczenia. 21.01.2006 r. wysłuchaliśmy konferencji nt. prawa kanonicznego w zakresie stwierdzania nieważności małżeństwa zawartego w Kościele katolickim przygotowaną i wygłoszoną przez dr Agnieszkę Dudek - prawnika i doktora teologii KUL. Comiesięczne sobotnie spotkania 2008 roku poświęcone były problematyce uzdrowienia wewnętrznego, prowadzone na podstawie książki Ks. Jana Reczka "To Jezus leczy złamanych na duchu". W dniach 21-22 czerwca 2008 r. odbyło się spotkanie wyjazdowe w domu Sióstr w Ustroniu. Również w Ustroniu przywitaliśmy Nowy Rok 2009 - spotkaniem połączonym z rozmową, modlitwą, tańcem, losowaniem Świętych - opiekunów na nowy rok, podziwianiem sztucznych ogni rozbłyskujących w górach, a przede wszystkim Eucharystią rozpoczętą o 0.15 z pięknym kazaniem na temat czasu: jego upływu, wspomnień, ale też nadziei, którą daje możliwość czynienia dobra w czasie teraźniejszym. Dziękujemy Siostrom za serdeczne przyjęcie i wspaniałą atmosferę. Następne spotkanie po przerwie wakacyjnej: sobota 25 września 2010 r.Rozpoczynamy o godz. 11.00 modlitwą w Kaplicy, potem ok. godz. 12.00 spotkanie w świetlicy na dole.
ZAPRASZAMY! Poniżej zamieszczamy fragment ADHORTACJI APOSTOLSKIEJ OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II O ZADANIACH RODZINY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ W ŚWIECIE WSPÓŁCZESNYM "FAMILIARIS CONSORTIO" DO BISKUPÓW KAPŁANÓW I WIERNYCH CAŁEGO KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO. "Żyjący w separacji i rozwiedzeni, którzy nie zawarli nowego związku 83. Różne motywy, takie jak brak wzajemnego zrozumienia, nieumiejętność otwarcia się na relacje międzyosobowe i inne, mogą w przykry sposób doprowadzić ważnie zawarte małżeństwo do rozłamu; często nie do naprawienia. Oczywiście, separację należy uznać za środek ostateczny, kiedy już wszelkie rozsądne oddziaływania okażą się daremne. Samotność i inne trudności są często udziałem małżonka odseparowanego, zwłaszcza gdy nie ponosi on winy. W takim przypadku wspólnota kościelna musi w szczególny sposób wspomagać go; okazywać mu szacunek, solidarność, zrozumienie i konkretną pomoc, tak aby mógł dochować wierności także w tej trudnej sytuacji, w której się znajduje; wspólnota musi pomóc mu w praktykowaniu przebaczenia, wymaganego przez miłość chrześcijańską oraz utrzymania gotowości do ewentualnego podjęcia na nowo poprzedniego życia małżeńskiego. Analogiczny jest przypadek małżonka rozwiedzionego, który — zdając sobie dobrze sprawę z nierozerwalności ważnego węzła małżeńskiego — nie zawiera nowego związku, lecz poświęca się jedynie spełnianiu swoich obowiązków rodzinnych i tych, które wynikają z odpowiedzialności życia chrześcijańskiego. W takim przypadku przykład jego wierności i chrześcijańskiej konsekwencji nabiera szczególnej wartości świadectwa wobec świata i Kościoła, który tym bardziej winien mu okazywać stałą miłość i pomoc, nie czyniąc żadnych trudności w dopuszczeniu do sakramentów." |